Salon “Anno Nu”, 17 december 2014

salon 8Het duurde even, ongeveer 20 minuten, voor de gastcurator Erik de Jong arriveerde. Intussen was het verzamelde Vriendenpubliek gezellig aan de koffie/thee aan het keuvelen over Het Domein, De Domijnen of over zichzelf. Dat was vast de moeite waard, maar zeker de toelichtingen op de tentoonstelling van de tiende editie van De Salon Sittard-Geleen waren het waard.

 

Dat Erik de Jong gewend is voor publiek te spreken over kunst om zijn keuze voor deze kunst toegankelijker te maken is hem zeer te prijzen. Niet alle conservatoren zijn met dergelijke gaven uitgerust. De tentoonstelling van salon 7‘eigen kunstenaars’  behoeft zeker een introductie als het voor eigen volk, de Vrienden is. De toelichting heeft ons beslist over de drempel geholpen om te genieten van deze schijnbaar willekeurige verzameling. Het beeld van de Salon uit de Parijse kunstwereld van eind 1800 is getrouw gevolgd doordat een groot aantal nl. 68 kunstenaars zich had aangemeld. Zij wilden zich wellicht als toenmalige dandy’s tonen. Anno 2014 meer met hun werk dan als provocerend figuur met de daarbij behorende uitdossing. Als performers avant-la-lettre wilden de dandy’s van eertijds aandacht voor nieuwe kunst: in 1881 net als heden in Het Domein kunst ANNO NU.

salon 1Iets meer aandacht voor nieuwe kunst, intuïtief bijeengeharkt en later onder een noemer te vangen, dat is het resultaat geworden. De waarde moet blijken o.a. door dialoog tussen de werkstukken onderling en met de toeschouwer. Dat het belang van een museum – hoe lang blijft dat nog in het Sittardse? – is iets van waarde uitlichten boven het economische, het materiële, dat moet door de keuze van deze Salon blijken. Het kwetsbare, het bijzondere, het opvallende van het gewone ligt in de zalen op de grond, is opgestapeld, op een rij gezet en belicht. Bijvoorbeeld tegels met tattoo-afbeeldingen die, met hun verwijzing naar dierbare herinneringen, zo vertrapt kunnen worden. Of een gestapelde installatie die als een snoepkast vol deels verborgen waardevolle spullen verwijst naar vroeger gebruik, naar vreemde sprookjesachtige combinaties of zelfs naar Jeroen Bosch met benen die uit een pot groeien. Een van de weinige schilderijen in de tentoonstelling is een aquarel, vakkundig en traditioneel, met afbeeldingen die ieder herkent uit de fotoalbums thuis. Je vindt er de vergankelijkheid, natuurmanipulatie, een herhaling van visuele experimenten met spiegels als in een toverlantaarn. In de zijruimte een moderne variant met YouTupe-plaatjes die je razendsnel laten associëren. En tenslotte een restant van een echte performance tijdens de opening gehouden, die deze middag niet beschikbaar was maar, zoals beloofd nog komt. Als je als Vriend niet bent geweest heb je veel gemist. Hopelijk bent u en wij nog niet van deze kunstenaars af. Kunst uit eigen regio blijft op deze wijze inspireren.

Boekenlegger op de permalink.

Reacties gesloten.