GLOW, 11 november 2015

DSC_0803Voor de oliecrisis in de zestiger en zeventiger jaren, toen de mensen nog kleurige bloementuinen hadden, en geen grauwe grindbakken en bloemencorso’s gebruikelijk waren, hadden veel gemeenten af en toe een feestweek, waarin ook gebouwen, woningen en tuinen van particulieren zo mooi mogelijk verlicht werden. Het trok altijd veel kijkers: licht heeft iets magisch.
Ik moest daaraan denken toen ik las van de excursie die de “Vrienden van het Domein” aankondigden naar “GLOW”. Dingen keren vaak in een andere gedaante of vorm terug, schoot me te binnen, toen ik in de trein op weg was naar Eindhoven.

Vanuit het station merkte men reeds de nerveuze drukte van veel haastige mensen op weg naar hetzelfde doel. Onze verzamelplaats was direct bij het station, waar we in twee groepen werden verdeeld, toen iedereen er was. Van onze gids kregen we allemaal, als “groepsteken”, een lichtgevend buisje. Zelf hield ze boven haar hoofd een lamp in de vorm van een witte toorts, als baken in het donker (zoiets als de paraplu van de reisleidster).  Geen overbodige luxe: duizenden mensen liepen dezelfde route, en waar anders de stad helder verlicht is, was de straatverlichting nu gedempt of gaven de lantaarns slechts een donkerrode kleur licht. Dit droeg ertoe bij dat men van de vele andere bezoekers slechts duistere silhouetten kon waarnemen.
De gids vertelde ons vooraf, dat we niet alle objecten zouden bezoeken, maar wel de mooiste. En daarvan beschrijf ik U enkele.

IMG_6032Als eerste zou er in een aantal etalages hetzelfde kunstwerk getoond worden: De aardappeleters van van Gogh.  Het bekende schilderij werd eerst getoond als lichtende reproductie. Langzaam begonnen de kleuren flets te w orden en tenslotte zelfs grijs. Plotseling werd één van de “eters” uitgelicht uit de achtergrond en werd de grijze figuur langzamerhand in een plastische vorm van ogenschijnlijk heel fijn wit gaas veranderd, waarna de vervorming steeds verder ging om, uiteindelijk terug te keren tot het oorspronkelijke schilderij.

 

Langzaam verder wandelend kwamen we bij een donkere straat waar, ver boven de mensen schijnbaar éénzelfde soort fijn wit gaas, golvend in de lucht zweefde, als een dunne vitrage in de
wind. Soms ook waren puien van grote gebouwen verlicht met kleuren en vormen, die volledig afweken van de oorspronkelijke architectuur. De bekende fabrikant van chip-machines was er met een groot projectiescherm en een ander groot object, grofweg in de vorm van een bol, waarvan het oppervlak bestond uit tientallen gelijkzijdige driehoeken. In de bol vertoonde een drie minuten durend lichtspel allerlei kleuren en vormen van licht, alsof er een vuurwerkshow in de bol plaatsvond, waarna het schouwspel langzamerhand overging op het projectiescherm, waar je in  duizelingwekkende vaart door allerlei ruimten werd gejaagd, alsof je in een raket zat: steeds verder en verder.

IMG_6065In het halfdonker wandelden we toen richting het riviertje de Dommel, waar in het park aan de waterkant een grote kleurige golf van honderden lampjes zich weerspiegelde in het water, terwijl
de kleuren voortdurend veranderden. Ook het volgende kunstwerk stond in het park langs de Dommel. Allerlei ouderwets ogende gloeilampen, waarvan de plaats van de wolframdraad ingenomen werd door vreemde, soms mensachtige figuren, die steeds veranderden van vorm en kleur. De meeste van deze lampen (een stuk of acht) hadden een hoogte van ongeveer anderhalve meter.
De achterste die de vorm had van het ouderwetse “peertje” stak met zijn tien meter hoogte ver boven alles uit en toonde ook de mooiste vormen en kleuren.

Soms wilde je wel eens wat langer stil staan, maar dan maande de witte  toorts ons tot doorlopen.

DSC05094aVerder wandelden we langs de rand van het park, waar plotseling tussen de bomen tientallen, metershoge lichtende pluizebollen van reusachtige uitgebloeide paardebloemen leken te staan. Even
simpel als vernuftig: om elke lamp tientallen opengeknipte petflesjes, die samen een sereen lichtende bol vormden. Zo keerden we langzaam terug naar het centrum, waar ons nog enkele  spectaculaire kunstwerken wachtten. We kregen alvast een 3D-brilletje voordat we bij de Catharina-kerk aankwamen. We zochten een strategisch goede plek, en na anderhalve minuut aftellen startte de show tegen de donkergrijze voorzijde van de kerk. In dezelfde grijze kleuren werden andere vormen op de kerk geprojecteerd: we zagen de muren vervormen, het leek alsof een aardbeving de muren deed schudden en krommen. Delen van de voorzijde leken af te scheuren en naar beneden te komen en onder onheilspellend lawaai keek je plotseling in het interieur van de kerk…. Na nog enkele spectaculaire minuten, herkreeg de kerk tenslotte weer haar statige onwankelbare vorm.

DSC_0798Voor de apotheose hoefden we niet ver te gaan: achter ons stond een schitterend, veelkleurig paleis, opgebouwd slechts uit palen en draden en 480.000 lampen in allerlei kleuren. Hadden de
Italianen, die het bouwden, de kathedraal van Milaan in gedachten, toen ze dit opbouwden, of het San-Marcoplein in Venetië, of misschien toch een paleis uit “Duizend en één nacht”? Wie zal het zeggen? Voor mij was het in elk geval het feeërieke einde van een prachtige, nachtelijke wandeling!

Boekenlegger op de permalink.

Reacties gesloten.