Verslag “Scene and Unseen, Kasteel Rekem, 29 september 2018

Verslag van Annie van Eijs, Foto’s van Jos Göritzer en Robert van Lanschot.

Een geslaagd bezoek op zaterdag 29 september 2018aan de expositie “Scene and Unseen” in Kasteel Rekem. Een uitgebreid fotoverslag vindt u hier (en u heeft waarschijnlijk het wachtwoord weer nodig, zie daarvoor de laatste Nieuwsbrief (september).

Het verslag: Op zaterdag 29 september bezocht een groot gezelschap van vrienden van het Domein het kasteel van Oud-Rekem.  In het kasteel bezochten wij de tentoonstelling Scene, Unseen.  Door twee gidsen, Mat en Erik werden wij rondgeleid. Mat was betrokken bij de opzet van de tentoonstelling en kon vertellen over de contacten met de kunstenaars wat fraaie verhalen opleverde. Erik introduceerde zichzelf als kind uit een gezin met zes zussen en dan kon je haast niets anders dan medelijden met hem hebben. Of deze komaf de rondleiding van Erik heeft bepaald valt voor ons moeilijk te zeggen, want wij werden door  Mat begeleid.

Het kasteel, onderdeel van een groot landgoed,  kent een historie van kasteelheren en een psychiatrische kliniek. Het sanatorium en kasteel zijn niet gerenoveerd en verkeren in een redelijk vervallen staat en toch is het deze historische omgeving die de tentoonstelling bijzonder maakt. Een internationaal gezelschap van veertig kunstenaars hebben hiervoor werk geleverd. De werken variëren van schilderijen tot videopresentaties, van beelden tot composities van voorwerpen.  De kunstenaars hebben met elkaar gemeen dat de meesten (nog) niet erg bekend zijn en volgens Mat worstelen met de vraag, “wil ik wel bekend worden en werken in opdracht van galerieën”, of kiest de kunstenaar om min of meer onbekend te blijven  maar wel in alle vrijheid te kunnen werken.

In de tentoonstelling neemt de vorig jaar overleden, maar zeker wel bekende kunstenares, Henny Huisman een centrale plaats in.  Zij was betrokken bij de oprichting van De Appel en heeft een gevarieerd oeuvre aan kunstwerken gemaakt.  In de tentoonstelling zijn objecten, aantekeningen, en installaties van haar te zien.

Zonder andere kunstenaars te kort te willen doen viel ons een aantal kunstenaars op. De schilderijen van Rebekka Löffner zijn groots, fantasierijk, kleurrijk en lijken constant in beweging. De werken van Alex Elshocht maken diepe indruk, temeer omdat hij in het kasteel verbleef als psychiatrisch patiënt en werkte met datgene wat voorhanden was.  Dat heeft geresulteerd in abstracte, precieze werken, vaak klein van formaat , maar toch heel dynamisch en duidelijk met veel aandacht voor de bewerkte materialen.  Sander Breure en Witte van Hulzen laten in de tentoonstelling ruwe beelden en installaties zien, soms grillig maar met humor. Wim Wauman  die ons puzzels laat zien van houten vlakken van fineer, zo precies en met perspectief. Indrukwekkend. 

Jessica Segall toont een video waarin zij zelf in slow-motion in en onder water “danst” met een tijger en met een alligator.

Wij verlaten de tentoonstelling, overvoerd met indrukken,  beelden en informatie, lopend door het prachtige Rekem in een warme herfstzon naar een ander “monument”, café de Oude God.

Op zaterdag 29 september bezocht een groot gezelschap van vrienden van het Domein het kasteel van Oud-Rekem.  In het kasteel bezochten wij de tentoonstelling Scene, Unseen.  Door twee gidsen, Mat en Erik werden wij rondgeleid. Mat was betrokken bij de opzet van de tentoonstelling en kon vertellen over de contacten met de kunstenaars wat fraaie verhalen opleverde. Erik introduceerde zichzelf als kind uit een gezin met zes zussen en dan kon je haast niets anders dan medelijden met hem hebben. Of deze komaf de rondleiding van Erik heeft bepaald valt voor ons moeilijk te zeggen, want wij werden door  Mat begeleid.

Het kasteel, onderdeel van een groot landgoed,  kent een historie van kasteelheren en een psychiatrische kliniek. Het sanatorium en kasteel zijn niet gerenoveerd en verkeren in een redelijk vervallen staat en toch is het deze historische omgeving die de tentoonstelling bijzonder maakt. Een internationaal gezelschap van veertig kunstenaars hebben hiervoor werk geleverd. De werken variëren van schilderijen tot videopresentaties, van beelden tot composities van voorwerpen.  De kunstenaars hebben met elkaar gemeen dat de meesten (nog) niet erg bekend zijn en volgens Mat worstelen met de vraag, “wil ik wel bekend worden en werken in opdracht van galerieën”, of kiest de kunstenaar om min of meer onbekend te blijven  maar wel in alle vrijheid te kunnen werken.

In de tentoonstelling neemt de vorig jaar overleden, maar zeker wel bekende kunstenares, Henny Huisman een centrale plaats in.  Zij was betrokken bij de oprichting van De Appel en heeft een gevarieerd oeuvre aan kunstwerken gemaakt.  In de tentoonstelling zijn objecten, aantekeningen, en installaties van haar te zien.

Zonder andere kunstenaars te kort te willen doen viel ons een aantal kunstenaars op. De schilderijen van Rebekka Löffner zijn groots, fantasierijk, kleurrijk en lijken constant in beweging. De werken van Alex Elshocht maken diepe indruk, temeer omdat hij in het kasteel verbleef als psychiatrisch patiënt en werkte met datgene wat voorhanden was.  Dat heeft geresulteerd in abstracte, precieze werken, vaak klein van formaat , maar toch heel dynamisch en duidelijk met veel aandacht voor de bewerkte materialen.  Sander Breure en Witte van Hulzen laten in de tentoonstelling ruwe beelden en installaties zien, soms grillig maar met humor. Wim Wauman  die ons puzzels laat zien van houten vlakken van fineer, zo precies en met perspectief. Indrukwekkend. 

Jessica Segall toont een video waarin zij zelf in slow-motion in en onder water “danst” met een tijger en met een alligator.

Wij verlaten de tentoonstelling, overvoerd met indrukken,  beelden en informatie, lopend door het prachtige Rekem in een warme herfstzon naar een ander “monument”, café de Oude God.

Boekenlegger op de permalink.

Reacties gesloten