Verslag | GLO’ART | Lanaken | 20 februari 2020

 

GLO’ART sprookjespark-pretpark-kunstenbos. Voor het slapengaan wordt ik graag voorgelezen. Ik laat me verleiden naar een tussenwereld en uiteindelijk in dromenland.

Klik hier voor een uitgebreid fotoverslag

Daar aangekomen is het altijd onvoorspelbaar.

Nu was het de rode loper, de lichtjes, de enorme billboard-grote afbeeldingen en het welkomstdrankje dat klaarstond. De schemering was ingetreden op weg naar de duisternis met af en toe een lichtpuntje, zo hoopt ik.

In de entreeruimte, verwarmd als een kas, met pianoklanken die live ten gehore werden gebracht, was het als een voorgeborchte naar de hemel of naar de hel. Belgische vriendelijkheid en beleefdheid maakte het makkelijker om de volgende stap aan te kunnen.

De eerste stappen verrieden al: dit moest wel de weg naar de hemel zijn of tenminste naar een walhalla. Het pad was verlicht en de eerste ruimte een atelier waar een oudere schilderes moest bewijzen dat hier gewerkt kon worden.

Via een deur achteraf was het tweede vertrek het begin van een onvermoede zeer uitgebreide collectie schilderwerk en ruimtelijk werk in een opstelling die in de verte deed denken aan de volle gangen van het Louvre. Hier echter betrof het werk van recente datum. Het is sinds 2013 vergaard door kunstenaars in deze residentie uit te nodigen om te komen werken. De tegenprestatie van het hemelse genoegen hier te mogen werken was, het werk, de kunst achter te laten in dit hemelse paradijs.

Wij moesten onze tour onder leiding van een art-directeur (v) vervolgen want het terrein was intussen onder een donker uitspansel geborgen. Hoge dennen, sparren en grote verlichte varens, eindeloze paden met houtsnipper en verlichte waterpartijen gaven een gevoel van dwalen. Ik vergeet bijna de kunst. Dat is niet zo verwonderlijk als deze langs alle paden in dit park om de paar meter met een nieuw werk aan weerszijde was gemarkeerd. Alles per doek, al dan niet ingelijst, groot en ingepakt in weerbestendige frames en verlicht. Bij de splitsing van de paden viel ons de mond open: in elk pad eindeloze rijen verschillende werkstukken. In de afdeling met fotografie een overdekt paviljoen. Overal veel en hoofdzakelijk figuratief werk. Het werkte als een sprookje dat maar geen einde kent zoals in een droom en in het verhaal van Alice in wonderland.

Over kwaliteit kon je niet meer spreken, de overdaad kneep mijn beoordelingsvermogen samen in een niet eerder bij kunsttentoonstellingen opgedane belevenis.

Je zou denken dat de afronding in de grote ronde tent met brede diepe witte zetels ons zou afkoelen. Niets is minder waar. Behalve de beloofde soep met broodjes en drank beurde de pianist van het begin op een wat belegen elektronische piano ons op met barklanken.

Dat vervolgens er een afwisseling kwam door het live optreden van twee zeer respectabele operazangers, een echtpaar dat ook hun baby bij zich had, was verrassend. Tenslotte het zicht vanuit onze zetels op de solo-dans van een ballerina in een aanpalend paviljoen tussen de kunstwerken moest ons en heeft ons totaal verbluft doen staan.

Met penseelbusjes in de stromende regen werden we weer naar onze parkeerplaats teruggebracht. Het sprookje moet een einde kennen.

Wie niet mee was kan zelf een poging doen om daar te gaan dromen in gloart.be

Peter van Deursen

Klik hier voor een uitgebreid fotoverslag

Boekenlegger op de permalink.

Reacties gesloten.